کایه تانو(کشیش جن گیر سی یروا ماریا که سعی می کند روح او را از چنگال شیاطین بیرون بکشد): دلم می خواد بدونم چرا اینقدر به من لطف دارین؟

آبرنونسیو(پزشک سی یروا ماریا): چون ما آدم های بی خدا بدون شما کشیش ها نمیتونیم  زندگی کنیم. بیماران ما جسم شونو در اختیار ما می ذارن نه روحشونو و ما مثل شیطان سعی می کنیم روحشونو از چنگال خدا بیرون بکشیم.

قاب روي ديوار شكست و موجهاي آبي رنگ تابلو، اتاق را بلعيد

همه چيز بعد از يك سكون طولاني به جريان افتاد،موج ها تابلو اتاق و من

صداها به دنيا باز گشتند

رنگها معني گرفتند

و پوست تنم خنكاي آب و باد را حس كرد

انگار همه مان بعد از صد سال مردگي زنده شديم...

موجها،تابلو،اتاق و من...

تنها اينبار نفس نمي كشيدم

همانطور كه موج ها و تابلو و اتاق نمي كشند...

و من به سرزمين روياهايم بازگشتم.

*برگرفته از شعري از مرتضا كيوان

در پسند لحضه هايي كه از يادشان مي هراسم...

در پيشند لحظه هايي كه فكر آمدنشان دهانم را تلخ مي كند...

و هستند در ميانه لحظه هايي كه بي هدف انتظار مي كشند...

تنهايي ام صد ساله خواهد شد؟

كلاه حصيري ام را كجا گذاشتم راستي؟

---------------------------------------------------------------

پ.ن: آدمها هميشه از دور دوست داشتني ترند يا آدمهاي دوست داشتني هميشه دورند؟ نمي دانم ولي اين روزها آدمهاي دور و بر نخوانده بمانند بهترند! نبودم چند وقتي! دنبال باد تا اينجا برگشتم! آمده ام دنبال كلاه حصيري ام بگردم! پيداش كنم با همان بادي كه آمده ام مي روم! 

past the point of no return, no backward glances

past all thought of 'if' or 'when' no use resisting

abandon thoughts and let the dream descend 

The Best View Of The Heaven Is From Hell

Its always hard to remember, and it gets worth when you try to remember sth that you surly do not know  if this is a memory or memory of hearing a memory from others. You don’t know for sure that if the pictures you remember are the projection of the real things or  you are just remembering sth from your albums. Like a dream that you haven't experienced, see the dreams from the third place observer. There isn’t any thing for sure in remembering. There is only almost.

صدای گریه می آید. پاهایم روی کاشی های لخت راهرویی که انتهایش در صدای گریه و تاریکی حل می شود یخ کرده است. حس عجیبی مرا به سمت صدا می کشاند. خواهر کوچکترم همان جا که مادرم آخرین بار بوسید و رهایش کرد نشسته و گریه می کند. لباس گلداری دارد که با بینی قرمز از گریه هایش هارمونیه تهوع آوری ساخته است. او را جز با آن لباس نمی توانم به یاد آورم. انگار کسی سرش را در خاطراتم کرده باشد و باقی لباسهایش را فوت کرده باشد. سمتش می روم و روی کاشی ها می نشینم و به پرده راه راهی که به شدت تلاش  میکند راهرو را از دری که به کوچه باز می شود جدا کند زل می زنم. دست به سرش می کشم. دستم را پس می زند. جرات ندارم کلمه ای بگویم. چون می دانم که او نه دست از گریه بر میدارد و نه به حرفهایم گوش میدهد و من با اینکه سرشار از حس مسئولیتی ناشی از خواهر بزرگتر بودنم در عین حال نمی خواهم غرور ناشی از همان بزرگتر بودن را خدشه دار کنم. روی پاهایم چمباتمه زده ام و بی حرفی نگاهش می کنم. حس مسئولیتم اجازه نمی دهد رهایش کنم و فعلا ترجیح می دهم در همان برزخ سکوت کنم و وقت استفاده از کلمه ها را عقب ترمی اندازم. با خودم هزار بار به این کلاس زبانی که گمانم دقیقا هم درک نمی کردم که چه چیزی است که آنقدر مهم است که مادر به خاطرش دو روز در هفته ما را تنها می گذارد  بد و بیراه می گفتم و فکر می کردم که چرا همیشه این تویی که باید گریه کنی و همیشه من باید مغزم را به کار بیندازم که حالا چه کار باید کنم. کاش یکبار هم من گریه کنم و تو مرا تماشا کنی و در گیر همین حسی شوی که دو روز در هفته من را دچارش می کنی. اصلا مگر رفتن او گریه دار است احمق؟ عروسک ها و کتاب ها و بازی هایمان که سر جایش است دیگر چه مرگت است؟ از بین تمام بارهایی که مادر کلاس می رفت من تنها این یکی یادم است. نمی دانم این خاطره چند بار تکرار شده اما من تنها این یکی را به یاد دارم و این قدیمی ترین چیزی است که به یاد می آورم. خواهر کوچک زر زرو تا وقتی مادر از کلاس برگردد همان جا نشست و وق زد و من بی هیچ کلامی آنجا ماندم و همراهی اش کردم. شاید هم بعد از مدتی ساکت شده باشد و با هم به همان پرده راه راه زل زده باشیم و انتظار کسی را کشیده باشیم که نه معنی رفتنش بر دنیای بازی ها و عروسکها  را می دانستیم و نه تغییر ناشی از برگشتنش را.

انجمن صنعتی را بستید؟ باشد مال شما آن اتاقها و دیوارها... ما آنچه را که باید از آنها بیامزیم آموختیم... چند در دیگر مانده ببندید؟ چند اتاق دیگر مانده بگیرید؟ شما نمی دانید، اما ما این سالهاخوب یاد گرفته ایم که آنچه مارا از پا نیاندازد قوی ترمان می کند... بترسید... بسیار بترسید که شما باد کاشته اید... ناگزیر طوفان درو خواهید کرد...

آن مغرور حتی از اسبی که کالسکه اش را پیش می برد نیز بیزار بود...

ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت...

Belle
C'est un mot qu'on dirait inventé pour elle
Quand elle danse et qu'elle met son corps à jour, tel
Un oiseau qui étend ses ailes pour s'envoler
Alors je sens l'enfer s'ouvrir sous mes pieds

J'ai posé mes yeux sous sa robe de gitane
A quoi me sert encore de prier Notre-Dame ?
Quel
Est celui qui lui jettera la première pierre ?
Celui-là ne mérite pas d'être sur terre

Ô Lucifer !
Oh ! Laisse-moi rien qu'une fois
Glisser mes doigts dans les cheveux d'Esmeralda

Belle
Est-ce le diable qui s'est incarné en elle
Pour détourner mes yeux du Dieu éternel ?
Qui a mis dans mon être ce désir charnel
Pour m'empêcher de regarder vers le Ciel ?

Elle porte en elle le péché originel
La désirer fait-il de moi un criminel ?
Celle
Qu'on prenait pour une fille de joie, une fille de rien
Semble soudain porter la croix du genre humain

Ô Notre-Dame !
Oh ! laisse-moi rien qu'une fois
Pousser la porte du jardin d'Esmeralda

Belle
Malgré ses grands yeux noirs qui vous ensorcellent
La demoiselle serait-elle encore pucelle ?
Quand ses mouvements me font voir monts et merveilles
Sous son jupon aux couleurs de l'arc-en-ciel

Ma dulcinée laissez-moi vous être infidèle
Avant de vous avoir mené jusqu'à l'autel
Quel
Est l'homme qui détournerait son regard d'elle
Sous peine d'être changé en statue de sel

Ô Fleur-de-Lys
Je ne suis pas homme de foi
J'irai cueillir la fleur d'amour d'Esmeralda

Les trois
J'ai posé mes yeux sous sa robe de gitane
À quoi me sert encore de prier Notre-Dame
Quel
Est celui qui lui jettera la première pierre
Celui-là ne mérite pas d'être sur terre

Ô Lucifer !
Oh ! laisse-moi rien qu'une fois
Glisser mes doigts dans les cheveux d'Esmeralda
Esmeralda

http://www.4shared.com/audio/u64xegTD/notre_dame_de_paris_-_Belle_En.htm

هرشب خواب می بینم

سقوط می کنم از یک آسمانخراش

و تو از لبه آن

خم می شوی و

 دستم را می گیری

سقوط می کنم هرشب

از بام شب

و اگر تو نباشی

که دستم را بگیری

بدون شک

صبحگاه

جنازه ام را

در اعماق دره ها پیدا می کنند...

Every night and every morn
Some to misery are born,
Every morn and every night
Some are born to sweet delight.

Some are born to sweet delight,
Some are born to endless night.

در یک روز متفاوت مردم تمام ایمان خود به خدایان قدیم را کنار گذاشتند و قهرمانهای خیالی دیگری برگزیدند... تنها مردمی از سرزمینهای شمالی به خدایان پدرانشان وفادارا ماندند... قدرتمندترین این خدایان اُدین بود... او در والهالا جایی در میان ستاره ها سلطنت می کرد و هوش و بصیرتش به واسطه ی کلاغهای بی شمارش از تمام جهانیان افزون بود... اما آن زمان که شعله های ایمان در تاریکیهای زمینی محو می شد افسانه ای از ذهن آدمیان برخاست که تمام قلب ها را تسخیر کرد... مردی از میان دود و مه و روشنی صبحگاحی خواهد آمد که اژدهایی مخوف را شکست می دهد... زیگفروید نام این قهمان خاکی است که بعد از کشتن اژدها پاداشی به بزرگی خون اژدها می گیرد... خونی که تن قهرمان غالب را شکست ناپذیر می کند... زیگفروید رویین تنی است از مردم شمال که میرود جای اُدین را برای همیشه بگیرد... کسی که بی شک می تواند جاودانه بر زمین و مردمش حکومت کند و اُدین مگر چه کاردیگری جز این می کند؟

اما افسانه ها یکی پس از دیگری در هم محو می شوند... شروع افسانه ای نقطه ای است بر پایان افسانه ای دیگر... بصیرت اُدین از برگی خبر میدهد... یک برگ زیزفون بر پشت زیگفروید که وجه مشترکش با این زمینیان است... و اینگونه است که یک برگ و وزش یک باد بزرگترین افسانه های آدمی را به بازی می گیرند تا بارها و بارها به یادشان آوردند که جاودانگی و قدرت میوه ی ممنوعه ی باغ خدایان ستاره هاست...

you are impossibly fast and strong... your skin is cold... your eyes change color... and sometimes you speak like you belong to a different time you never eat or drink any thing... you don't walk under the sun light... you are a vampire...

Tomorrow is the sword of our king

a dishonest man is always a dishonest man so you can easily trust him...

honestly...!

but you can never trust an honest man!

you'll never find out when he would trick!

اگر آدم‌ بدها کسی را که دوست دارید آزار دادند، چقدر برای آزار دادن‌شان پیش می‌روید؟

زن    بگو آ.

مرد   آ.

زن    مهربون تر، آ.

مرد   آ.

زن    آهسته تر، آ.

مرد   آ.

زن    من یه آی لطیف تر می خوام، آ.

مرد   آ.

زن    با صدای بلند اما لطیف، آ.

مرد   آ.

زن    بگو آ، یه جوری که انگار می­خوای بهم بگی دوستم داری.

مرد   آ.

زن    بگو آ ، یه جوری که انگار می­خوای بهم بگی خوشگلم.

مرد   آ.

زن    بگو آ، یه جوری که انگار می­خوای اعتراف کنی خیلی خری.

مرد   آ.

زن    بگو آ ، یه جوری که انگار می­خوای بگی برام می میری.

مرد   آ.

زن    بگو آ، یه جوری که انگار می­خوای بهم بگی بمون.

مرد   آ.

زن    بگو آ ، یه جوری که انگار می­خوای بهم بگی خوشگلم.

مرد   آ.

زن    بگو آ، مثل اینکه  بخوای بهم سلام کنی.

مرد   آ.

زن    بگو آ ، مثل اینکه بخوای بهم بگی خداحافظ.

مرد   آ.

زن    بگو آ، مثل اینکه ازم بخوای یه چیزی برات بیارم.

مرد   آ.

زن    بگو آ ، مثل اینکه بخوای بهم بگی خیلی خوشبختم.

مرد   آ.

زن    بگو آ، مثل اینکه بخوای بهم بگی دیگه هیچ وقت نمی خوای من رو ببینی.

مرد   آ.

زن    نه، این جوری نه.

مرد   آ.

زن    ببین اگه به حرفم گوش نکنی دیگه بازی نمی کنما!

مرد   آ...

زن    پس بگو آ، یه جوری که انگار می خوای بگی دیگه هیچوقت نمی خوا ی منو ببینی.

مرد   آ.

زن    آهان! بگو آ، انگار که می خوای یه چیز خیلی مهم بهم بگی.  

مرد   آ.

زن    بگو آ، انگار که بخوای بهم بگی که دیگه ازت نخوام بگی آ.

مرد   آ.

زن   بگو آ، انگار که بخوای بگی فقط با آ حرف زدن خیلی عالیه.

مرد   آ.

زن    ازم بخواه که بگم آ.

مرد   آ.

زن    ازم بخواه که یه آی لطیف تر بگم.

مرد   آ.

زن    ازم بخواه که آهسته یه آی لطیف بگم.

مرد   آ.

زن    ازم بپرس همون قدر که دوستم داری، دوستت دارم؟

مرد   آ؟

زن    بهم بگو که دارم دیوونت می کنم.

مرد   آ.

زن    و اینکه دیگه حوصله­ت سر رفته.

مرد   آ.

زن    خب، من قهوه می خوام؟

مرد   آ؟

زن    معلومه که می خوام.

       {مرد بلند می شود و برای زن قهوه می ریزد.}

مرد   آ؟

زن    آره ، یه قند کوچولو، مرسی!

مرد   {مرد پاکت سیگارش را به سمت او می گیرد.} آ؟

زن    نه ، خودم دارم.

       {زن پاکت سیگارش را  می آورد و سیگاری  بیرون می کشد.}

مرد   {فندکش را به سوی او می گیرد.} آ؟

زن    فعلا نه، مرسی.

مرد   آ؟

زن    نمی دونم... شاید... ترجیح می دم امشب خونه غذا بخوریم.

مرد   آ.

زن    باشه، ولی آخه سسِش رو داریم؟

مرد   آ.

زن    پس بریم بیرون.

مرد   آ.

زن    پس همین جا بمونیم.

مرد   آ...

زن    بیا اینجا...

مرد   آ...

زن    تو چشام نگاه کن.

مرد   آ.

زن    تو دلت یه آ بگو.

مرد   ...

زن    مهربون تر.

مرد   ...

زن    بلندتر و واضح تر، برای اینکه بتونم بگیرمش.

مرد   ...

زن    حالا یه آ تو دلت بگو، انگار که می خوای بهم بگی دوستم داری.

مرد   ...

زن    یه بار دیگه.

مرد   ...

زن    یه آ تو دلت بگو، انگار می خوای بهم بگی هیچ وقت فراموشم نمی کنی...

مرد   ...

زن    یه آ تو دلت بگو، انگار که می خوای بهم بگی خوشگلم.

مرد   ...

زن    حالا می خوام یه چیزی ازت بپرسم... یه چیز خیلی مهم... و می خوام تو دلت بهم جواب بدی. آماده ای؟

مرد   ...

زن    آ؟

مرد   ...

زن    ...

مرد   ...

حالا بیا دو تایی با هم یه آ بگیم یه آی لطیف یه آی آهسته یه آ جوری که انگار می خوایم بگیم همدیگه رو خیلی دوست داریم یه آ واسه همه ی زنهآ و مردهآ و بچه هآ... یه آی لطیف یه آی آهسته یه آ جوری که دنیآآآآآ تموم شه...

در کشور من "آزادی" تنها نام یک میدان است...

لعنتی تموم کن بافتن این همه زنجیر مسخره رو..!!

ه ه ه ه ه ه هی... با تو ام ها...! ما زنجیر نمی خوایم

 روحم را می خراشد این صدا... صاحب(صاحبان) صدا در نور چراغ ها و برق ویترین ها تکثیر میشود انگار... نمی دانم کجاست و چند نفر است... اما صدایش روحم را رنج می دهد... " یک چادر گلدار زنانه... یک چادر گلدار زنانه..." و هزار سوال جلوی چشمانم ردیف می شود... چرا تنها همین یکی را برای فروش دارد؟ مال کدام زن بوده؟ چطور می شود که مردی چادر زنش را...

به راستی تصویری دردناک تر از این دیده ای...؟ اشک های مردی که دستهای خالی اش را در جیبش پنهان می کند چشمهایش را از زنی که او را بسیار دوست می دارد(و لجوجانه سعی می کند که اثبات کند که بی پولی نمک زندگی است) میدزدد و با با بغض می گوید باید مرد شوی تا بفهمی عزیزم...

از دستهای گرم تو

کودکان توامان آغوش خویش

سخن ها می توانم گفت

غم نان اگر بگذارد

نغمه در نغمه در افکنده

ای مسیح مادرو ای خورشید

از مهربانی بی دریغ جانت

با جنگ تمامی ناپذیر تو

سرودها می توانم کرد

غم نان اگر بگذارد

رنگ ها در رنگها دویده

از رنگین کمان بهاری تو

که سراپرده در این باغ خزان رسیده بر افراشته است

نقش ها می توانم زد

غم نان اگر بگذارد

چشمه ساری در دل و آبشاری در کف

آفتابی در نگاه و فرشته ای در پیراهن

از انسانی که تویی قصه ها می توانم کرد

E seppellire lassù in montagna

sotto l'ombra di un bel fior...

مرا در کوهستان ها به خاک بسپار...

و گلی روی قبرم بکار...

گل آزادی را...